Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο

Με λένε Μαρία

ΔημοσιεύτηκεΤετ. 14 Αυγ. 2019

το μονοπάτι που αγάπησα
ρυτίδα βαθιά
νοτισμένη
έφτανε στην σιδερένια αυλόπορτα
χανόταν βαθιά μου
τ' απογεύματα
ένα κορίτσι ξεχτένιστο
ερχόταν από μακριά
φορώντας την κόκκινη ζακέτα μου
γεμάτη αγκάθια
με λένε Μαρία ψιθύριζε

είναι δικό μου το καλοκαίρι
αν θες για λίγο
σ' αφήνω ν' ακούσεις τη θάλασσα...
όταν σιωπούσαν τα κύματα
γονάτιζε ερημικά
βούλιαζε
μέσα στις τσέπες μου
μετρούσε το ψωμί που τελείωνε
με τα χέρια της άνοιγε το φεγγάρι
μια ήρεμη γραμμή
αβοήθητη
μ' ακολουθούσε
αύριο πάλι μου φώναζε
αύριο πάλι

"πορτατίφ"εκδόσεις Μανδραγόρας 2019.

Ετικέτες

θάλασσα ψωμί κορίτσι

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΣΧΟΛΙΟ

Το περιεχόμενο αυτού του πεδίου παραμένει ιδιωτικό και δε θα εμφανίζεται δημόσια.

HTML με περιορισμούς

  • Επιτρεπόμενες ετικέτες HTML: <a href hreflang> <em> <strong> <cite> <blockquote cite> <code> <ul type> <ol start type> <li> <dl> <dt> <dd> <h2 id> <h3 id> <h4 id> <h5 id> <h6 id>
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.
  • Οι διευθύνσεις ιστοσελίδων και οι διευθύνσεις email μετετρέπονται σε συνδέσμους αυτόματα.