Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο

43 χρόνια Πολυτεχνείο

ΔημοσιεύτηκεΠέμ. 17 Νοε. 2016
από admin

Αθροίζονται 43  χρόνια  από  τότε  που  του  Νοέμβρη η  οργή έγινε θούριο  του Ρήγα, ξέσπασμα, θρυαλλίδα  λύτρωσης……

Ποιους  και  πόσο  αφορά  σήμερα  η  ηρωϊκή  εκείνη  εξέγερση?

Πόσο  αντέχει  η  μνήμη  του  73  στους  λάϊτ  καιρούς που  μας  περιβάλλουν ?

Δύσκολο όσο  και  αναπόφευκτο  το  ερώτημα !

43  χρόνια  μετά !  Η  κεφαλή  του  Σβορώνου,  εκεί  πλάϊ  στη  Πύλη  σύμβολο,  θα  πλημυρίσει  από  λουλούδια  και  στεφάνια. Θα  γεμίσει  με  χρώματα  και  νότες. Κάποιοι  θα  περιγράψουν  τα  γεγονότα, κάποιοι  θα  ανασύρουν  μνήμες , κάποιοι  θα  δακρύσουν, κάποιοι  θα αμφισβητήσουν, κάποιοι  θα  πουν τη  μικρή τους  ιστορία  με  τους  δικούς  τους  συνειρμούς……

Μήπως  εκείνοι  που   έχουν  να  πουν  για  το  Πολυτεχνείο  του  1973  σιωπούν  και  εκείνοι  που  έχουν  να  πράξουν  αδρανούν ?

Και  εκείνα  τα  παιδιά,  οι  «άγουροι»,  στις  3  το  πρωϊ  της  17ης  Νοέμβρη 1973,  που  δεν  πρόλαβαν  να  γευτούν  τη  χαρά  της  απελευθέρωσης, της  απελευθέρωσης  που  αυτοί  προετοίμασαν και   ξεψύχησαν !

Πολυτεχνείο 1973 .

Στην  ιστορία  καταγράφεται ένας  νέος  σταθμός.

Έκτοτε  χρόνος  πολύς !

Στο  μεσοδιάστημα θα  μπορούσαν  να  είχαν πραγματοποιηθεί πολλά, να  είχαν εκπληρωθεί  όνειρα, προσδοκίες, διαχρονικά αιτήματα    ενός  λαού !  Φαίνεται πολλά  δεν  άγγιξαν  τους  επιγενόμενους  γιαυτό  και  βούλιαξε  αύτανδρη η σημερινή μας ερειπωμένη  κοινωνία!

 Γιατί  με  τόση  ελαφρότητα  ξεστρατίσαμε ?

Πόσα  οράματα  και  πόσες ελπίδες, διατυπωμένες  με  τόση  σαφήνεια  από  εκείνα  τα  νέα  παιδιά !

Έκτοτε  χρόνος  πολύς !

Με  αμβλυμμένες  μνήμες  και  συμπεριφορές !

43  χρόνια  μετά .

Το  Πολυτεχνείο  όμως ζει, γιατί  παραμένουν  ζωντανά  τα αιτήματα  του , απαιτήσεις ανατροπής  και  διεκδίκησης.

 Για  τις  αξίες  της  ελευθερίας, της  εργασίας,  της  αγάπης  για  ζωή  και  δημιουργία,  για  τα  απαράγραπτα παγιωμένα  δικαιώματα. 

Το  Πολυτεχνείο  θα  ζει,  για  να  θυμίζει  διαχρονικά  τον  αναντικατάστατο  ρόλο  του  αγώνα και  της συλλογικής  προσπάθειας!

 Γιατί  τίποτα  δεν  χαρίζεται !

Το  πολυτεχνείο  θα  ζει   στη  προσπάθεια  εκείνων  που  επιμένουν να  αντιστέκονται,  κόντρα  στο  εύκολο  ρεύμα  της  λήθης, που  παρασέρνει  μακρύτερα  η  περιρρέουσα ανασφάλεια  της  σημερινής  πολυπρόσωπης  κρίσης και  προετοιμάζει μεθοδικά την κοινωνία  του  ατομισμού, της  ιδιώτευσης  και  της  παραίτησης.

Γιατί  η  ελευθερία  πέρα  από    αρετή  και   τόλμη  απαιτεί   και  αγώνα  και  όραμα! 

Γιατί  η  αναμέτρηση  αξιών  δεν  είναι  εύκολη  υπόθεση,  θέλει   δουλειά  πολλή …….!

43  χρόνια  μετά !

 Ο  κόσμος  θα  φύγει, οι  ύμνοι  θα  κλείσουν, τα  λουλούδια  θα  μαραθούν…….   Η  πόρτα  όμως,  η  πόρτα  που  τσάκισε  το  τανκς  της  χούντας  θα  μείνει  για  πάντα  εκεί, ως  σύμβολο ιερό ενσωματωμένο  στη  συλλογική μνήμη και  θα θυμίζει  διαχρονικά  αυτό  που  δεν  πρέπει  ποτέ  να  ξεχαστεί ! 

Το πάθος για τη λευτεριά, τη πίστη για τη νίκη!  

 

* Ο Γιώργος Πουλοκέφαλος είναι Πολιτικός Μηχανικός

 

Ετικέτες

Γιώργος Πουλοκέφαλος

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΣΧΟΛΙΟ

Το περιεχόμενο αυτού του πεδίου παραμένει ιδιωτικό και δε θα εμφανίζεται δημόσια.

HTML με περιορισμούς

  • Επιτρεπόμενες ετικέτες HTML: <a href hreflang> <em> <strong> <cite> <blockquote cite> <code> <ul type> <ol start type> <li> <dl> <dt> <dd> <h2 id> <h3 id> <h4 id> <h5 id> <h6 id>
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.
  • Οι διευθύνσεις ιστοσελίδων και οι διευθύνσεις email μετετρέπονται σε συνδέσμους αυτόματα.