Βασίλης Καπετάνιος

 

 

 

 

 

Κρύα Βρύση η «παρακόρη» της Δήμητρας αντιστέκεται ακόμα… Κοινοτικά

Στα ορεινά της Αργολίδας η θεά Δήμητρα γιορτάζει κάθε άνοιξη την «παρακόρη» της Κρύα Βρύση. Σίγουρα «παρακόρη» γιατί για έξι μήνες το χρόνο η Κρύα Βρύση είναι νεκρό χωριό, σε αναγκαστική χειμέρια νάρκη. Όχι δεν την ερωτεύθηκε ο Άδης όπως την μυθική Περσεφόνη την κόρη της Δήμητρας  αν και είναι απόλυτα ερωτεύσιμος τόπος. Η συστηματική ίσως και εσκεμμένη αδιαφορία ανευθυνοϋπεύθυνων καταντούν τον φιδίσιο δρόμο ένα χειμερινό βρόγχο και οδηγεί αυτόν τον τόπο σε παροδική περιοδική νάρκωση.

Ο καμπατζές…

Ο Κωστής ξύπνησε ονειροσκιασμένος. Χθες το απόγευμα ο γείτονας του ο Γιώργος  ξεκίνησε το ταξίδι για τον Αχέροντα ποταμό. Σαράντα οχτώ χρόνια ζωής έγιναν σκόνη,  καλπάζουσα μορφή καρκίνου. Ένα ατίθασο άτι ο θάνατος τον έτρεξε μέσα σε δυο μήνες στο τέλος μιας οδυνηρής διαδρομής. Τελευταία εικόνα που πρόβαλαν οι βολβοί των ματιών στον κρανιακό  θόλο του Κωστή, χέρια να στέλνουν χαιρετίσματα και κατευόδιο με μια χούφτα χώμα. Έβαλε τους δείκτες των χεριών του πάνω από τα κλειστά βλέφαρα, χάιδεψε τους βολβούς των ματιών του,  άρχισε να ξυπνά.

Ο « Νυχτερίδας»...

Ο Γιώργος κρατώντας την σκούπα  με τα δυο χέρια περνούσε για δεύτερη φορά το καθαρό πάτωμα του μαγαζιού. Κόντευε μεσημέρι και ούτε ένας πελάτης δεν είχε αφήσει έστω την σκόνη των παπουτσιών. Μετά τον  ανεμοστρόβιλο των μέτρων τραπεζικών ελέγχου το μικρό ουζερί μπήκε στην δίνη της οριακής επιβίωσης,  του αργού θανάτου.  Καθώς σκούπιζε το καθαρό πάτωμα πήρε την απόφαση να μιλήσει στο αφεντικό του.

- Κυρ Θανάση, νομίζω ότι πρέπει να σταματήσω για λίγο. Ούτε το μεροκάματο μου δεν βγάζει το μαγαζί. Αν έρθουν μια δυο παρέες τα καταφέρνεις και μόνος σου.

Η μπάλα…

Ο κυρ Γιώργης με τα χέρια πίσω από την πλάτη του, ένας ηλικιωμένος Οβελίξ,  κρατώντας ένας τεράστιο παραλληλόγραμμο «μενίρ» έκανε την δυναμική του είσοδο στο καθιστικό του γιού του. Ο συνονόματος εγγονός αποκωδικοποίησε το «γαλατικό» σημάδι  και η ατμόσφαιρα μύρισε «δωρίλας».

-Παππού θες βοήθεια για να ξεφορτώσεις;

-Μπράβο Γιωργάκη μου μόνο εσύ κατάλαβες πόσο κουρασμένος είμαι.

Tα σκουλήκια...

Στους χωμάτινους υπόγειους  διαδρόμους οι κραδασμοί ασταθούς βαδίσματος έφτασαν απτικός οιωνός στην πλάτη των σκουληκιών. Με ελικοειδείς γλοιώδεις  κινήσεις και μια επιβιωτική ταχύτητα στα όρια των βιολογικών τους προδιαγραφών πήραν τις θέσεις τους.  Μπορεί σαν ομάδες σκουληκιών να είχαν πολλές και διαφορετικές απόψεις σε θέματα οργάνωσης, δόμησης, μοιρασιάς του πτώματος αλλά όταν ήταν η ώρα της επιδρομής  έπαιρναν την θέση τους, οι μεν δεξιά οι δε αριστερά.

Θα κοκκινίσω το δάνειο μου...

Ο Παναγιώτης καληνύχτισε με ένα τραγουδιστό παραμύθι τα παιδιά του.

-Μπαμπά τραγουδάς πολύ γρήγορα σήμερα το παραμύθι μας, δεν καταλαβαίνω πότε νικάει ο ιππότης .

Οι κολόνες…

Άφησε το κορμί του να κυλήσει με μια καθοδική κίνηση πάνω στην  μεγάλη πολυθρόνα. Το διχτυωτό κάθισμα ψάρεψε με ασφάλεια τα ισχία του, το κορμί του βυθίστηκε στην καρό πλάτη και τα χέρια του ακούμπησαν πάνω στα μπράτσα της. Σε αυτή την στιγμή ένα ψυχρό αντικείμενο κυριολεκτικά απορρόφησε πλήρως το δρών υποκείμενο. Τρίτη μέρα μετά το Πάσχα μόνος έξω στο μπαλκόνι του σπιτιού του. Ένας καυτός βαθύκουπος ελληνικός καφές έστελνε μηνύματα καπνού αλλά η όραση αν και νεότερη αίσθηση κυριάρχησε της όσφρησης.

Καρότσι πιάνεις καθόλου;

Ο διευθυντής του Γυμνασίου στο προάστιο των Αθηνών ήταν κυριολεκτικά σφηνωμένος μέσα στο κουστούμι του. Ένας στιλπνός υφασμάτινος σωλήνας  τα αψεγάδιαστα ρούχα του. Άκαμπτος  στάθηκε μπροστά στο άκαμπτο μικρόφωνο. Με βαθιά σκληρή πηγαδίσια φωνή που έβγαινε από μεταλλικό πηγάδι έβγαλε τον καθιερωμένο λόγο του. Μόνο τα χείλη του κινούνταν. Μπροστά του εξασφαλισμένο κοινό οι μαθητές του γυμνασίου αρρένων σε άριστη ρυμοτομική διάταξη νεόδμητης πολιτείας. Για άλλη μια φορά άκουσαν τον ξύλινο λόγο, επιβαλλόμενος από το καθεστώς, «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» και άλλα εθνικοαπελευθερωτικά.

Δεν είχε λειτουργία ο Αϊγιάννης...

Το κλιματιστικό μετέφερε στροβιλιστές ποσότητες κρύου αέρα στο εσωτερικού του σπιτιού. Τα παραλληλόγραμμα πλακάκια είχαν δροσιστεί αρκετά και συνέβαλλαν και αυτά στην διατήρηση των χαμηλών θερμοκρασιών. Αρχές του εικοστού αιώνα, με την βοήθεια μηχανικών μέσων κρυώνουμε τους εσωτερικούς χώρους και όση δροσιά κερδίζουμε εντός την μεταφέρουμε με τις θορυβώδεις εξωτερικές μονάδες στο έξω περιβάλλον. Σάββατο βράδυ ο Πέτρος μετά από ένα κοπιαστικό ωράριο γύρισε στο σπίτι. Τούτο το καλοκαίρι ήταν αποπνικτικά καυτό, η άπνοια των εξωτερικών γεγονότων σου έκοβε την ανάσα πριν σε κτυπήσει ο καύσωνας.

Σελίδες

Ο καιρός στην Αργολίδα